31 juli 1991: 35 jaar sinds de ondertekening van het START-verdrag
35 jaar geleden ondertekenden de Verenigde Staten en de Sovjet-Unie het START-verdrag (‘Strategic Arms Reduction Treaty’), het eerste akkoord in de geschiedenis dat een daadwerkelijke en controleerbare vermindering van de strategische kernwapens oplegde.
Op die dag, tegen de achtergrond van de Koude Oorlog, bewezen de twee grootmachten dat de wapenwedloop niet de enige mogelijke keuze was. Vrede wordt verwezenlijkt door internationale verdragen en overeenkomsten, niet door geweld. Op het hoogtepunt van de Koude Oorlog beschikten Washington en Moskou samen over meer dan 70.000 kernkoppen. Het START-verdrag markeerde het begin van een proces van afbouw van de nucleaire arsenalen dat, samen met latere overeenkomsten, heeft geleid tot een vermindering van ongeveer 80% van de strategische kernwapens van de Verenigde Staten en Rusland ten opzichte van de niveaus ten tijde van de Koude Oorlog.
Het START-verdrag trad op 5 december 1994 in werking voor een periode van vijftien jaar en verviel eind 2009. Het werd in 2010 vervangen door het New START-verdrag, dat op 5 februari dit jaar afliep. Vandaag bezitten negen landen in de wereld gezamenlijk ongeveer 12.000 kernkoppen, waarvan bijna 86% alleen in het bezit is van de Verenigde Staten en Rusland. Zonder het New START-verdrag is er -voor het eerst sinds de jaren 1970- geen enkel internationaal akkoord meer dat deze arsenalen aan banden legt. Volgens wetenschappers en deskundigen van de ‘Bulletin of the Atomic Scientists’ heeft het aflopen van het New START-verdrag een einde gemaakt aan “bijna 60 jaar inspanningen om de nucleaire wedloop tussen de twee grootste kernmachten ter wereld te beperken”.
Vandaag de dag vallen de ontwapeningsverdragen één voor één weg en groeit het nucleaire gevaar voortdurend. Juist nu is het belangrijk eraan te herinneren dat ontwapening geen naïeve utopie is, maar een politieke verwezenlijking die al eens eerder is gerealiseerd en dus opnieuw haalbaar is.
Kernwapens garanderen onze veiligheid niet. Integendeel, ze brengen ons in gevaar.
